Procesy dojrzewania
W poszczególnych etapach procesu dojrzewania), jak i brak zainteresowania aktywnością i potrzebami dziecka prowadzą zwykłe do pojawienia się różnorodnych zaburzeń osobowości, manifestujących się szeregiem konfliktów rodzinnych. Zdaniem K. Jankowskiego szczególnego znaczenia w sytuacjach konfliktu rodzinnego -nabierają postawy rodziców: “delegujące”, “odrzucające” lub “wiążące”. Dla części dorosłych rozwiązaniem konfliktu będą różne formy rozstania się z kłopotliwymi dziećmi, a niejednokrotnie wręcz pozbycie się ich. U innych – wszelkie próby usamodzielnienia się dzieci spotkają się ze zdecydowanym oporem i zwiększeniem zakresu kontroli. W zależności od stopnia samodzielności dzieci, ich umiejętności poruszania się w dorosłej rzeczywistości, nieodpowiednie reakcje rodziców mogą być podstawową przyczyną “ucieczki w świat narkotyków”. pinię tę potwierdzają również sami narkomani. W badaniach Malatynskiej i Piotrowskiego ponad połowa pacjentów leczonych z powodu uzależnień.
Uzależnienia lekowe
Lekowych uznawała, iż “najbardziej skłonni do używania narkotyków są “skłóceni z rodzicami”"12. Jakkolwiek problematyce dezorganizacji rodziny poświęca się zazwyczaj najwięcej uwagi, nie wyczerpuje ona wszystkich możliwych przyczyn zaburzeń osobowości skłaniających do kontaktów ze środkami odurzającymi. Według zwolenników podejścia “psychologicznego” predyspozycje takie mogą wynikać również z trudności adaptacyjnych w grupie rówieśniczej, problemów seksualnych, silnych traumatyzujących doświadczeń, stałych stresów, napięć i wielu innych, trudnych do sklasyfikowania, czynników. Przy takim założeniu naczelną zasadą terapii jest dotarcie do źródeł indywidualnych problemów pacjentów i zmiana wadliwie funkcjonujących elementów ich osobowości. Zgodnie z powszechnym przekonaniem najbardziej skutecznym sposobem oddziaływań są w tym wypadku metody psychoterapii, których podstawowym celem jest nie tyle uzyskanie klasycznej “medycznej” czy “psychologicznej” .
Diagnoza psychologiczna
Diagnozy poszczególnych przypadków, ile – przede wszystkim – doprowadzenie do zrozumienia przez pacjentów istoty i mechanizmów powstawania własnych problemów. Dążenie do uzyskania “wglądu” połączone jest z uczeniem się rozwiązywania trudnych sytuacji, i nabywaniem umiejętności kontrolowania emocji w warunkach stresów i napięć bez konieczności uciekania się do pomocy środków odurzających. Uczestnicy seansów psychoterapeutycznych nie są zatem jedynie przedmiotem oddziaływań, jak ma to miejsce w medycznych modelach kuracji. Dostarczając informacji o swoich przeżyciach, próbując ‘ na lażąeo korygować swoje zachowanie, stają się członkami zespołu terapeutycznego. W przeciwieństwie do innych metod kształtowania zachowań i postaw, unika się w tym przypadku oceniania reakcji pacjentów czy stosowania wobec nich rozmaitych kar i nagród. Podstawowym założeniem jest zapewnienie akceptującej, życzliwej atmosfery będącej swoistym wsparciem emocjonalnym.
Życie codzienne narkomanów
Rzadko uzyskiwanym przez narkomanów w życiu codziennym. Szczególne znaczenie przywiązuje się zwłaszcza do psychoterapii grupowej. Jedną z intencji stanowi dążenie do zobiektywizowania indywidualnych problemów, do uświadomienia, iż z podobnymi trudnościami spotykają się również koledzy z grupy, zrozumienia i zaakceptowana kłopotów innych, a także do dostrzeżenia możliwości rozwiązania problemów skłaniających do konsumpcji narkotyków. Podobną rolę odgrywa także psychoterapia rodzinna. Doprowadzenie do zrozumienia istoty sporów i nieporozumień występujących pomiędzy rodzicami a dziećmi (czy między małżonkami) przesądza często o zmianie negatywnych postaw wobec pacjentów ze strony najbliższego otoczenia, a niejednokrotnie prowadzi do usunięcia przyczyn narkomanii. Przedstawiana w literaturze przedmiotu’3 różnorodność interpretacji pojęcia psychoterapii – przejawiająca się zarówno wielością odmiennych założeń, jak i odrębnością poszczególnych metod – w połączeniu z różnorodnością problemów spotykanych w praktyce terapeutycznej uniemożliwia dokonanie wyboru najbardziej skutecznej formy oddziaływań,
Dodano w kategorii:
Bez kategorii,
narkomania, dnia 2 lutego 2011,
Tagi: dawki,
detoksykacja,
narkomani,
narkotyki,
oddział,
odurzające,
toksyny,
związek
Proces detoksykacji
Proces detoksykacji – jak pokazuje praktyka – nie ogranicza się wyłącznie do oddziałów szpitalnych. Umiejętność stosowania zejściowych dawek środków odurzających posiadają już średnio zaawansowani narkomani i stosunkowo często ją stosują. Próby takie podejmują oni zazwyczaj nie z chęci przerwania kontaktów z narkotykami, ale głównie w związku z ograniczeniami w dostępie do narkotyków i przewidywanymi konsekwencjami tego stanu. Motywacja ta wydaje się charakteryzować oczekiwania także znacznej części pacjentów podejmujących kurację odwykową. Amatorskie metody “odtrucia” wiążą się zawsze z ryzykiem zastosowania nieodpowiednich dawek {zwłaszcza w przypadku środków domowej produkcji o nieznanej zawartości) i wymagają przy tym zdobycia niezbędnych ilości narkotyku. Korzystając z usług służby zdrowia zyskuje się gwarancję rzetelności świadczonych usług oraz unika dodatkowych wydatków. Doświadczenia praktyków wykazują, iż jedynie niewielka część klientów.
Oddziały detoksykacyjne
Oddziałów detoksykacyjnych poddaje się dalszym formom terapii. “Dotąd przeszedłem już kilka kuracji odwykowych, ale po odtruciu wypisywałem się na własne żądanie. Wystarczyło, że nie miałem już głodów fizycznych, psychiczniaka reperowałem dalszym hukaniem. Chyba dlatego decydowałem się na leczenie, by organizm przystosować do następnego ciągu”9. W warunkach polskich jedną z przyczyn tego stanu rzeczy jest znikoma – w porównaniu do potrzeb – liczba miejsc w placówkach terapeutycznych. Farmakologicznie usunąć objawy abstynencyjne można nie tylko w kilku wyspecjalizowanych oddziałach, ale również w większości szpitali, a nawet w warunkach domowych. Proces detoksykacji trwa zazwyczaj kilka tygodni i jest nieporównywalnie krótszy niż, obowiązujący w Polsce, kilkunastomiesięczny cykl terapii. Stąd też liczba potencjalnych kandydatów do uczestniczenia w dalszych etapach leczenia znacznie przewyższa faktyczne możliwości służby zdrowia.